مقدمه: با توجه به این که عامل بسیاری از بیماری های عصبی عضلانی عدم استفاده و استفاده نابجا از دستگاه های حرکتی بدن می باشد و به ویژه با توسعه روز افزون زندگی ماشینی که باعث بی حرکتی شده است و عوارض زودرس حاصل از آن که بیماری های زودرس عصبی عضلانی را در پی خواهد داشت، مطالعات الکترودیاگنوستیک می تواند اثرات ارزشمندی در پیشگیری، تشخیص، پیگیری و درمان اختلالات عصبی عضلانی داشته باشد. هدف از این مطالعه استفاده از روش نوروگرافی حرکتی برای اندازه گیری و مقایسه تغییرات سرعت سیر اعصاب اولنار و پرونئال در افراد ورزشکار و غیر ورزشکار بوده است.روش کار: این مطالعه مورد – شاهدی در ورزشکاران در سال 1382 در دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شده است. تعداد 237 نفر دانشجو که 114 نفر از دانشجویان آموزشکده تربیت بدنی با فعالیت های ورزشی مناسب و کافی به عنوان گروه مورد و 123 نفر از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی که فاقد فعالیت های ورزشی بودند. به عنوان گروه شاهد برای مطالعه انتخاب گردیدند. اطلاعات عمومی و اطلاعات مربوط به سرعت سیر اعصاب اولنار و پرونتال در زنان و مردان ورزشکار و غیر ورزشکار از طریق پرسشنامه و ثبت نوروگرام جمع آوری گردید و سپس اطلاعات به کمک نرم افزار SPSS و آمار توصیفی پردازش شد و جهت مقایسه میانگین ها ازتست من – ویتنی استفاده گردید.نتایج: این مطالعه نشان داد که سرعت سیر اعصاب اولنار و پرونئال راست و چپ در دانشجویان دختر بیشتر است و این اختلاف از نظر آماری معنی دار می باشد(به ترتیب (p<0.001 ،p=0.002 ،p=0.075 ،p=0.03، سرعت سیر اعصاب اولنار راست و چپ در زنان ورزشکار افزایش فاحشی نسبت به زنان غیر ورزشکار دارد (p<0.001) ، ولی تفاوت سرعت سیر اعصاب پرونئال راست و چپ در زنان ورزشکار و غیر ورزشکار معنی دار نمی باشد ( p = 0.131 و p = 0.135 ). سرعت سیر عصب اولنار راست در پسران ورزشکار و غیر ورزشکار به طور بارزی متفاوت است (p<0.001)، ولی در عصب اولنار چپ اختلاف زیاد نیست (P<0.08) و بر خلاف دانشجویان دختر سرعت سیر اعصاب پرونئال راست و چپ در پسران ورزشکار نسبت به پسران غیر ورزشکار به طور معنی داری بیشتر می باشد (P<0.001).نتیجه گیری: با توجه به اینکه در این مطالعه تاثیر مثبت ورزش بر افزایش سرعت سیر عصب و در نتیجه کاهش زمان عکس العمل به اثبات رسیده است لازم است که مراکز آموزشی تربیت بدنی نسبت به اصلاح روش های آموزشی خود اقدام نمایند.

زمینه و هدف: با توجه به اینکه عامل بسیاری از بیماریهای عصبی عضلانی عدم استفاده یا استفاده نابجا از دستگاههای حرکتی بدن می باشد و با توسعه روز افزون زندگی ماشینی که باعث بی حرکتی شده است. مطالعات الکترودیاگنوستیک می تواند اثرات ارزشمندی در پیشگیری، تشخیص و درمان این اختلالات داشته باشد. هدف از این مطالعه استفاده از روش نوروگرافی حرکتی برای اندازه گیری و مقایسه تغییرات سرعت سیر عصب تیبیال خلفی در افراد ورزشکار و غیر ورزشکار بوده است.روش بررسی: در این مطالعه موردی - شاهدی 237 نفر که 124 نفر از دانشجویان با فعالیتهای ورزشی مناسب و 113 نفر از دانشجویانی که فاقد فعالیتهای ورزشی بودند انتخاب و اطلاعات مربوط به سرعت سیر عصب تیبیال از طریق انجام تست نوروگرام اندازه گیری شد. جهت مقایسه میانگین ها از تست Mann-Whithny استفاده شد.یافته ها: بر اساس این مطالعه سرعت سیر اعصاب تیبیال راست و چپ در دانشجویان دختر بیشتر است و این اختلاف از نظر آماری معنی دار می باشد (P=0.012, P=0.041). سرعت سیر اعصاب تیبیال راست و چپ در زنان رزشکار نسبت به زنان غیر ورزشکار افزایش نشان می دهد ولی از نظر آماری معنی دار نمی باشد (P=0.961, P=0.149) در حالی که سرعت سیر اعصاب تیبیال راست و چپ در پسران ورزشکار و غیر ورزشکار بطور بارداری متفاوت است (P=0.001).نتیجه گیری: با توجه به این مطالعه ورزش بر افزایش سرعت سیر عصب و در نتیجه کاهش زمان عکس العمل اثر مثبت دارد.

در این پژوهش آزمایشگاهی اثر تراکم درزه (تعداد و فاصله داری) بر سرعت موج طولی در سنگ های آذرآواری مورد بررسی قرار گرفته است. پس از تعیین مشخصات فیزیکی، اندازه گیری سرعت موج طولی (Pressure or Longitudinal wave) بر روی نمونه های سنگ بکر انجام شد. در ادامه با ایجاد 1 درزه مصنوعی در نمونه ها، آزمون سرعت موج تکرار شد. این عمل تا ایجاد 5 درزه و با دو آرایش فاصله داری 2 و 5 سانتی متر ادامه یافت و در پایان داده های به دست آمده با استفاده از روش آماری تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان می دهد که سرعت موج طولی با افزایش تعداد درزه ها در هر دو آرایش فاصله داری کاهش یافته است و در این خصوص رابطه خطی معکوسی به دست آمد. با این حال همزمان با افزایش تعداد درزه ها، روند کاهشی سرعت موج در دو آرایش فاصله داری با هم متفاوت است؛ به گونه ای که برای 1 تا 3 درزه اول، میزان کاهش سرعت موج در فاصله داری 5 سانتی متر بیشتر از فاصله داری 2 سانتی متر می باشد؛ اما در تعداد درزه های بیشتر از 3، روند مذکور معکوس شده است. به طور کلی فاصله داری کمتر، اثر کاهشی (میرایی) بیشتری بر سرعت موج طولی دارد؛ به گونه ای که در مجموع 5 درزه، میزان کاهش سرعت موج در فاصله داری 2 سانتی متر بیشتر از فاصله داری 5 سانتی متر بوده است.

مقدمه: نوروپاتی دیابتی یکی از شایع ترین عوارض دیابت می باشد که میزان مرگ و میر ناتوانی بالایی دارد و بار اقتصادی هنگفتی جهت مراقبت از این بیماران به جامعه تحمیل می شود. در واقع شایع ترین فرم نوروپاتی در کشورهای پیشرفته همین نوروپاتی دیابتی بوده و نسبت به سایر عوارض دیابت، نوروپاتی درصدر عللی است که منجر به بستری بیماران دیابتی در بیمارستان می شود، این عارضه 75-50 درصد قطع عضوهای غیرتروماتیک را تشکیل می دهد.روش کار: این مطالعه به صورت توصیفی- تحلیلی و مقطعی بر روی 40 بیمار دیابتی فاقد علایم بالینی نوروپاتی مراجعه کننده به کلینیک دیابت ولیعصر اراک از فروردین ماه لغایت شهریور ماه 1382 انجام شده است. بیماران جهت بررسی سرعت هدایت عصب حسی سورال و اعصاب حرکتی پرونئال و تیبیال به یک متخصص مغز واعصاب واحد در کلینیک تشخیص الکتریکی واقع در بیمارستان امیر کبیر اراک ارجاع داده می شدند. نتایج حاصل از مطالعه سرعت هدایت اعصاب مذکور در بیماران دیابتی با نتایج حاصل از مطالعه سرعت هدایت همان اعصاب در 70 شاهد سالم که از نظر سن و جنس با بیماران همخوانی داشتند مقایسه شد. در تجزیه و تحلیل نتایج اعصاب در 70 شاهد سالم که از نظر سن و جنس با بیماران همخوانی داشتند مقایسه شد در تجزیه وتحلیل نتایج از آزمون های t دو گروه مستقل، آزمون ضریب همبستگی پیرسون و آزمون دقیق فیشر استفاده گردید.نتایج: در این مطالعه 40 بیمار دیابتی با میانگین سنی 42.6 سال و میانگین مدت ابتلا ودیابت از زمان تشخیص 5.72 سال مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین سرعت هدایت اعصاب مورد بررسی در افراد شاهد سالم به طور معنی داری بیشتر از بیماران دیابتی بود. نوروپاتی بدون علامت در 27 نفر (67.5%) از بیماران وجود داشت و متوسط مدت ابتلا به دیابت در بیماران مذکور 6.5 سال با انحراف معیار 5.16 بود.نتیجه گیری: نوروپاتی دیابتی بدون علامت شایع بوده (67.5 درصد) و مطالع سرعت هدایت عصب حسی سورال می تواند به عنوان آزمون حساس جهت تشخیص زودرس نوروپاتی دیابتی مورد استفاده قرار گیرد .

سابقه و هدف: محاسبه سرعت هدایت عصب اولنار در آرنج به طور موثری تحت تاثیر وضعیت آن قرار دارد. به طوری که در وضعیت کاملاً خم، سرعت هدایت عصب اولنار در آرنج، بیشتر است و این به دلیل کشیده شدن عصب و باز شدن چین های آن در طول آرنج است. در مورد اثر وضعیت مچ دست بر سرعت هدایت عصب اولنار در مطالعات مختلف نتایج متناقضی گزارش شده است. به منظور روشن شدن علت تناقض و تایید صحت یکی از آنها و با هدف تعیین تاثیر وضعیت های مختلف مچ دست بر سرعت هدایت عصب اولنار مطالعه حاضر به عمل آمد. مواد و روش ها: در این مطالعه که از نوع کارآزمایی بالینی خود شاهد است، در 40 داوطلب سالم فاقد علائم نروپاتی اولنار، اثر وضعیت های مختلف مچ به صورت خم (F)، خنثی (N) و باز (E) روی سرعت هدایت عصب اولنار بررسی شد. یافته ها: سرعت هدایت عصب اولنار در آرنج در حالت های مختلف F، N و E به ترتیب 59.3، 59.4 و 59.8 متر بر ثانیه بود؛ که تفاوت معنی داری نداشتند (0.3=P). در ساعد، سرعت هدایت عصب اولنار به ترتیب 62.6، 61.8 و 61 متر بر ثانیه و تفاوت معنی داری بود (0.02=P)، ولی بعد از در نظر گرفتن تغییر فاصله بین دو محل تحریک در اثر تغییر وضعیت مچ، تفاوت قابل ملاحظه ای نداشت (0.3=‍P). نتیجه گیری: نتایج بررسی نشان داد، تغییر وضعیت مچ دست با در نظر گرفتن جابجایی و کشش پوست، روی سرعت هدایت عصب اولنار تاثیر قابل توجهی ندارد. بنابراین لازم است وضعیت مچ در حین بررسی برای هر فرد ثابت باشد تا از مخدوش شدن نتایج، جلوگیری شود.

زمینه و هدف: سندرم کانال کارپ یکی از نوروپاتی های محیطی شایع است که به علت تحت فشار قرار گرفتن عصب مدین در ناحیه مچ دست ایجاد می شود. بارزترین علایم آن بی حسی، مورمور شدن و ضعف دست ها به ویژه در قسمت های دیستال می باشد. این بیماری یکی از شایع ترین نوروپاتی های محیطی در زنان شاغل و خانه دار است که بر حسب نوع اشتغال ملزم به استفاده مستمر از حرکات انگشتان و مچ دست ها می باشند. آزادسازی عصب مدین به روش جراحی می تواند موجب بهبودی آن شود. سندرم کانال کارپ یکی از شایع ترین تشخیص های فرا بالینی مطالعات الکترودیاگنوستیک در بیماران ارجاعی به مراکز بالینی می باشد.روش ها: یکصد نفر از زنان شاغل و خانه دار به طور تصادفی که به عنوان بیمار سرپایی از طریق پزشکان مختلف جهت بررسی سندرم کانال کارپ ارجاع شده بودند و تعداد یک صد نفر از دختران دانشجوی علوم پزشکی، دنداپزشکی و داروسازی را که از لحاظ ابتلا و یا استعداد ابتلا به سندرم کانال کارپ به عنوان گروه شاهد مورد آزمایش میوگرافی و نوروگرافی قرار گرفتند.یافته ها: تنها در سه مورد از دانشجویان دختر در برابر 29 نفر از زنان شاغل و خانه دار تست نورو گرافی موید ابتلا به سندرم کانال کارپ بود. در زنان دارای سندرم کانال کارپ سرعت سیر عصب به طور معنی داری کاهش و زمان تاخیر دیستال عصب افزایش یافته بود (P<0.001) رابطه معنی داری بین میزان فعالیت مچ دست و شیوع این سندرم مشاهده شد (P<0.001).نتیجه گیری: نتایج حاصل نشان می دهند که میزان شیوع سندرم کانال کارپ در خانم ها با افزایش فعالیت مچ دست افزایش می یابد.

برخی از خواص فیزیکی شامل ضریب اصطکاک استاتیکی، زاویه پایداری و سرعت حد دو نوع سیرچه های متداول در ایران (سفید و صورتی) در رطوبت های 34.9 الی 56.7 درصد (بر اساس وزن تر) اندازه گیری شدند. آنالیز واریانس داده ها آشکار ساخت که ضریب اصطکاک، زاویه پایداری و سرعت حد هر دو نوع سیرچه متاثر از محتوای رطوبتی سیرها بودند (P<0.01). روابط بین محتوای رطوبتی سیرچه ها و پارامترهای اندازه گیری شده توسط مناسب ترین مدل های ریاضی با استفاده از رگرسیون داده ها نشان داده شدند. مقایسه میانگین به روش دانکن در سطح 5% بین پارامترهای اندازه گیری شده نشان داد که ضریب اصطکاک اندازه گیری شده متعلق به دو نوع سیر آزمایشی تفاوت معنی داری نداشتند. میانگین زاویه پایداری سیرچه ها تفاوت معنی داری داشتند ولی دو روش اندازه گیری زاویه پایداری (تخلیه شدگی و پرشدگی) تفاوت معنی داری را نشان ندادند. سرعت حد برای سه گروه وزنی کوچک، متوسط و بزرگ برای هر دو نوع سیرچه مورد آزمایش اندازه گیری شدند و میانگین ارقام به دست آمده تفاوت معنی داری را نشان دادند. بیشترین مقدار ضریب اصطکاک بین سیر سفید و لاستیک 74 درصد در رطوبت 55.67 و کمترین مقدار بین سیر صورتی و آهن گالوانیزه 26 درصد در رطوبت 35.26 (در صد وزن تر) بود. ارقام اندازه گیری شده زاویه پایداری در محدوده 36.1 درجه برای حالت پرشدگی سیر صورتی در رطوبت 56.7 و 43.5 درجه برای حالت تخلیه شدگی سیر سفید در رطوبت 42.9 (درصد وزن تر) بودند و بیشترین و کمترین سرعت حد اندازه گیری شده به ترتیب 9.83 و 16.66 متر در دقیقه به ترتیب برای سیر سفید در رطوبت 34.9 و سیر صورتی در رطوبت 56.7 (درصد وزن تر) بودند.